خانه به بهانه تاریخ‌سازی انگل: دلایل برتری سینمای کره در جهان
باکس آفیس سینمای جهان
01 Sonic the Hedgehog 1w $57.0M Sonic the Hedgehog
02 Birds of Prey: And the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn 2w $17.1M Birds of Prey: And the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn
03 Fantasy Island 1w $12.4M Fantasy Island
04 The Photograph 1w $12.3M The Photograph
05 Bad Boys for Life 5w $11.3M Bad Boys for Life
06 1917 8w $8.1M 1917
07 Jumanji: The Next Level 10w $5.7M Jumanji: The Next Level
08 Gisaengchung 19w $5.5M Gisaengchung
09 Dolittle 5w $5.1M Dolittle
10 Downhill 1w $4.7M Downhill
تریلر

به بهانه تاریخ‌سازی انگل: دلایل برتری سینمای کره در جهان

به بهانه تاریخ‌سازی انگل: دلایل برتری سینمای کره در جهان حالا که فیلم انگل، بونگ جون هو اولین فیلم کره‌ای برنده جایزه اسکار شده بد نیست نگاه دقیق‌تری به سینمای کره داشته باشیم.  زمانی‌که بونگ جون هو فیلم انگل را بر اساس داستانی ساخت که خود به نوعی تجربه‌اش کرده 0 5 5
0/5

حالا که فیلم انگل، بونگ جون هو اولین فیلم کره‌ای برنده جایزه اسکار شده بد نیست نگاه دقیق‌تری به سینمای کره داشته باشیم.  زمانی‌که بونگ جون هو فیلم انگل را بر اساس داستانی ساخت که خود به نوعی تجربه‌اش کرده بود؛ تصور نمی‌کرد این فیلم در رقابت‌های اسکار حضور داشته باشد. در ابتدا کارگردان کره‌ای فیلم انگل تجربه شخصی خود را به عنوان معلمی در دهه بیست زندگی‌اش به تصویر کشید، او در آن زمان به منزل یکی از ثروتمندان سئول رفت‌وآمد می‌کرد تا به فرزندشان درس بدهد.

 

سینمای کره در جهان

 

در تاریخ سینمای کره، هیچ فیلم کره‌ای نتوانسته بود حتی نامزد بهترین فیلم خارجی زبان شود. اکنون فیلم انگل که با توجه به آمار در کشور خود با استقبال کمتری نسبت به سایر کشورها مواجه شده توانست فاتح رقابت‌های اسکار امسال شود. کمدی پرهیاهو و غمگینی که درباره خانواده کیم ساخته شده نشان می‌دهد این خانواده تا چه اندازه اهل کار در سئول هستند. همچنین خانواده کیم تمام کارهای خود را به بهترین شکل انجام می‌دهند.  فیلم بونگ جونگ هو در شش بخش نامزد بهترین‌ها شد و چهار مورد از آنها را برنده شد.

سینمای کره در جهان

سینمای کره در چند سال اخیر همچون گیاهی رشد کرده و در حال به بار نشستن است. کارگردانان کره‌ای با داستان‌های داینامیک و اصیل خود در صنعت سینما حضور پیدا کرده‌اند. پارک چان ووک با فیلم ندیمه (Handmaiden) توانست نگاه جشنواره‌های جهانی را به خود خیره کند. همچنین کارگردانانی چون هونگ سنگ سو، کیم کی دوک و کارگردان فیلم سوختن یعنی لی چانگ دونگ توانسته‌اند در سال‌های گذشته سینمای کمتر شناخته شده کره را توسعه دهند.

می‌توان اینگونه به ماجرا نگاه کرد که توجه به سینمای کره با فیلم پیرپسر (OldBoy) محصول سال ۲۰۰۴ شروع شد. فیلم سیاه، تلخ و پر از خشونت پیر پسر نمونه‌ای از سینمای کاملا آسیایی بود. ویژگی اصلی فیلم‌هایی چون اولد بوی، کمدی سیاه و تراژدی مستقیم آن‌ها است. به نظر می‌رسد فیلم‌های کره‌ای با نمایش این گونه فیلم‌ها خاص شده‌اند. همانطور که اوه ده سو، شخصیت اصلی فیلم اولد بوی پس از ۱۵ سال آزاد می‌شود و با حرص اختاپوس زنده می‌خورد.

این انباشتگی و دگرگونی در فیلم‌های بسیاری از کارگردانان در اندازه‌های مختلف قابل‌مشاهده است. ممکن است هنر کارگردان به عنوان نوعی واکنش به تحولات تکان‌دهنده تاریخ معاصر کشورش دیده شود. مثلا در فیلم اولد بوی، اوه ده سو از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۳ در زندان بوده است. سالی که ده سو به زندان می‌افتد اولین سالی است که مردم کره شور و شوق دموکراسی جمهوری خواهی را داشتند. این کشور در آن دوران مجبور شده بود خیلی سریع به بازار آزاد سرمایه‌داری وارد شود. دورانی که اوه ده سو در زندان بود، دوران تاریک قوانین نظامی بود. کره‌جنوبی مانند اوه ده سو، تجربه خاموشی و امتناع از حساب‌ پس‌دادن در مورد شرایط را دارد. همین تغییرات و دست و پنجه نرم کردن با شرایط اجتماعی متفاوت بدون شک به تولد سینمای کره‌جنوبی کمک کرد. علاوه بر این سینمای کره‌جنوبی از سال ۲۰۰۶ برای ترویج سینمای ملی سالی ۱۴۶ روز را به نمایش فیلم‌هایی اختصاص داد که در این کشور تولید شده‌اند.

بسیاری از کارگردانان موج نو کره‌ای، مانند بونگ، پارک و کانگ جه گیو (که تریلری به نام شیری(Shiri)، اولین بلک باستر سیاه این کشور را کارگردانی کرده بود) از دوره آشوب‌های شهری کره در سال ۱۹۸۰ ظاهر شدند. آن زمان مردم کره‌جنوبی به دیکتاتوری نظامی پایان دادند. فیلم‌هایی که کارگردانان مطرح کره‌ای می‌ساختند ممنوعه بودند. جالب اینجا است که همه این کارگردانان اعضای یک کلوپ دانشگاهی بودند و فیلم‌هایی را نشان می‌دادند که از نظر قوانین سانسور، ممنوع بودند.

اکنون قوانین سانسور و وسواس در این کشور محو شده‌است، اما فشار تفسیرهای اجتماعی زننده هنوز وجود دارد. در عین حال بازار معاملات کره به کشف تازه واردان کمک بسیاری کرده است. به عنوان مثال کارهای بونگ جون هو کشف می‌شوند. شاهکار بونگ جون هو، خاطرات قتل، در سال ۲۰۰۳ که به قتل‌های سریالی در دهه ۱۹۸۰ می‌پرداخت. او می‌خواست با نمایش این قتل‌های سریالی برای متهم کردن خشونت و بی‌کفایتی دوران دیکتاتوری استفاده کند. فیلم‌های زیادی درباره توصیف و اتهام دوران دیکتاتوری کره ساخته شده است. سال ۲۰۰۶ بونگ جون هو با ساخت فیلم «میزبان»(Host) فاجعه‌ای را که ممکن بود با حضور بیگانگان در کشورش به وجود بیاید را مطرح کند. در این فیلم یک دانشمند آمریکایی مواد شیمیایی را در رودخانه «هان» می‌ریزد و مشکلاتی را برای مردم به وجود می‌آورند. جون هو پس از ساخت فیلم‌های گوناگون، فیلم انگلیسی زبان «برف شکن» (Snowpiercer) را با بازی کریس ایوانز ساخته است. این بلاک باستر نقد کاپیتالیسم امریکایی بود. دیگر فیلم سازان کره جنوبی نیز موضوعات مشابهی را مورد بررسی قرار داده‌اند.

سینمای کره در جهان

این ایدئولوژی‌ که در فیلم‌سازهای کره‌ای نهادینه شده تنها مربوط به مسائل سیاسی و انتقادات اجتماعی نمی‌شود بلکه فیلم‌سازان کره‌جنوبی به اخلاقیات و فلسفه وجودی نیز می‌اندیشند. تریلرهای کره‌ای مانند قطاری به بوسان به موضوع امید، مرگ و زندگی می‌پردازند. از سال ۲۰۰۷ به بعد،  پارک و بونگ با تولید فیلم‌های انگلیسی زبان توانستند خود را به عنوان کارگردانان بین‌المللی معرفی کنند. بونگ جون هو، پس از ساخت دو فیلم انگلیسی زبان دوباره به تولید فیلمی پرداخت که زبان آن کره‌ای بود. اگر این کارگردان بتواند با فیلمی که زبان آن انگلیسی نیست، جایزه بهترین فیلم خارجی زبان اسکار را بگیرد؛ مخاطبین بیشتری را پیدا می‌کند. همچنین با این فیلم به جهانیان ثابت می‌کند که این فیلم بیش‌ترین اظهارات ممکن درباره نابرابری را دارد. بونگ جون هو درباره این فیلم می‌گوید:« با این فیلم می‌خواستم به همه بگویم ما همه در یک کشور زندگی می‌کنیم  و آن سرمایه‌داری است.»

1398/11/21 بدون دیدگاه سینمافیلم و سریال
دیدگاه خود را بگذارید
نظر شما پس از تایید مدیریت درج خواهد شد